SHIFT 2: Unleashed + DLC

12-06-2011 16:00 | geschreven door Tomba

EA zwaait lustig met superlatieven als het om Shift 2 gaat. De race game zou alle andere concurrenten wegblazen en solliciteerde ongegeneerd naar de kroon van het genre. Vooral koning Gran Turismo zou het vuur aan de schenen gelegd worden.  Grote woorden van een gameserie die het vooral van pure arcade racing moet hebben, al heeft EA inmiddels bewust de link met Need For Speed doorgeknipt zodat de focus meer komt te liggen op simulatie. Een goede reden dus om achter het stuur van Shift 2: Unleashed te kruipen en uit te vinden of we hier met een Zonda of eerder een Mini Cooper te maken hebben.

Voor pc-gamers die graag een uitdagend en realistisch touring car-racespel spelen, maar de pure simgames toch niet zien zitten, zijn de laatste jaren maar povertjes geweest. Codemasters lijkt het genre vergeten te zijn en het laatste spel dat hiervoor in aanmerking zou komen was GRID. Consoles hadden het op dit vlak beter met games als Gran Turismo en Forza. Electronic Arts heeft heel wat populaire sportgames in het gamma, maar motorsport ontbrak nog. Met de eerste Need For Speed: Shift schoof de serie al een (baby)stapje op naar een realistischere aanpak. Met Shift 2 wordt deze lijn verder doorgetrokken, naar eigen zeggen zonder de meer casual gamer af te schrikken. Een moeilijke evenwichtsoefening, om het nog lichtjes uit te drukken.

Midden in de actie

Shift 2 kiest vanaf de basis voor een volledig andere aanpak dan de meeste concurrenten. Alles moet flitsend, luidruchtig en spectaculair overkomen. Een van de meest in het oog springende en ook geadverteerde features van het spel is de dynamische cockpitview. Wie hiervoor kiest, kruipt letterlijk in het hoofd van de piloot. Het grootste effect hiervan is dat je beeld automatisch de weg volgt zodat je het vervolg van de baan, zeker na een bocht, beter kan inschatten. Dit lijkt een toevoeging die theoretisch niets dan voordelen heeft, maar in praktijk werkt het vaak contraproductief. Als je in opperste concentratie een bocht wil insturen, dan gaan het draaien van de camera en het draaien van je wagen natuurlijk gelijktijdig dezelfde richting uit. Je denkt dan al snel dat je de ideale lijn aan het volgen bent maar in werkelijkheid neem je de bocht veel te ruim. Zelfs na heel wat races vanuit dit standpunt bleef ik me hier aan mispakken. Dit camerastandpunt geeft echter wel een spectaculair beeld, zeker tijdens crashes.  Een ander vervelend punt van zowel de normale als de dynamische cockpitview is dat alle informatie vaak enkel op het dashboard te zien is. Door de dynamische verlichting is dit vaker wel dan niet in schaduwen gehuld. Zo ben je bijvoorbeeld vaak aangewezen op je toerental om te schakelen, wat verre van evident is als er een tiental andere racemonsters rond je razen.

Eens terug in de vertrouwde bumpercam is het al wat makkelijker om je op het weggedrag van de auto te concentreren. Het realisme hiervan is behoorlijk verbeterd sinds het eerste Shift-spel. Een zekere finesse bij het sturen en accelereren is zeker vereist. Uiteraard zijn er een aantal instellingen die de besturing realistischer of toch iets meer arcade maken. Spijtig genoeg kan je deze meestal slechts in een paar standen zetten zodat het niet evident is om een combinatie te vinden die iedere speler zal liggen. Zet je alle hulp aan, rijdt het spel net niet als een klassieke arcaderacer: veel grip en een grote foutenmarge. Naarmate je minder hulpmiddelen activeert begint het spel z’n ware aard te tonen. Zeker eens je voorbij de lagere categorieën wagens bent en met de echte racewagens aan de slag kan. Wie hierbij overenthousiast is, zal het asfalt meer dan eens weg voelen glippen. Maar ook wie beheerst rijdt, zal af en toe een vreemd zeepgevoel onder zijn banden hebben. Waar driften door bochten tijdens realistische games eigenlijk een probleem is, lijkt dit bij Shift 2 eerder een vaste regel. Een driftende wagen zal zichzelf ook altijd zeer makkelijk corrigeren zonder dat de piloot moet ingrijpen. Dit voel je dan ook vooral als het spel met een stuur gespeeld wordt: je krijgt automatisch de neiging om te compenseren waardoor je soms aan het slingeren gaat. Met een controller zal je dit probleem veel minder hebben. Wie dit spel met z’n keyboard speelt, heeft wel andere problemen om zich over te bekommmeren.

Qua controls zit het bij Shift 2 wel snor. In een tijd waarin gamemakers verdoken deals sluiten met hardwareproducenten om specifieke controllers te bevoordelen, ondersteunt Unleashed vrijwel alle courante stuurwielen. Wie zijn apparaat toch niet terugvindt, kan op basis van een aanpasbaar generisch model aan de slag.  Op de hierboven al vermelde neiging tot driften na, is de besturing prima. Vooral met een deftig force feedback stuur, wat eigenlijk de enige manier is om dergelijke games ten volle te appreciëren, zal je intens raceplezier beleven. Iedere hobbel in de weg of afgesneden curbstone zal duidelijk voelbaar zijn. Toch lijkt het op te vallen dat, zelfs in de meest realistische modes, het plezier en spektakel altijd voorrang hebben op realisme. De belofte van verregaand realisme wordt dus maar gedeeltelijk ingelost. Op dit gebied lijkt het spel zich ergens tussen Shift 1 en Gran Turismo 5 te nestelen.